Groningen is voor het eerst in twaalf jaar niet genoemd in de Troonrede. Na elf jaar zeggen dat je het voor de gedupeerden het komend jaar beter gaat doen, was dat ook niet meer geloofwaardig. Maar het niet noemen wil niet zeggen dat het er niet meer is. Integendeel:
We zijn er nog lang niet!
Hoewel Groningen niet expliciet werd genoemd, deed het kabinet wel uitspraken die direct raken aan het inlossen van de ereschuld.
De Troonrede stelt: “Een van de belangrijkste vragen is of mensen er nog op vertrouwen dat politiek en overheid hun problemen ook echt oplossen. Het is een gezamenlijke opdracht aan parlement en regering om ervoor te zorgen dat die vraag vaker met ‘ja’ wordt beantwoord.”
In het DvhN stond afgelopen maandag dat 2/3 van de Groningers en Drenten op dit moment geen vertrouwen heeft in de landelijke politiek. “Het negatieve sentiment heerst breed, zowel bij links, midden als rechts. De belangrijkste kritiek betreft de trage afhandeling van de aardbevingsschade (-)”. De eigen stelling van het kabinet wordt hiermee royaal onderschreven.
De Troonrede eindigde met de dappere constatering dat het belangrijk is dat de overheid zelf anders en beter gaat werken. “Minder regelzucht en controledwang, meer ruimte voor mensen en bedrijven en een overheid die niet hindert maar helpt. Het kabinet beseft dat dit geen origineel voornemen is. Maar de aanpak moet deze keer merkbaar resultaat opleveren.”
Door minder en simpeler regels. “Daarnaast werkt het kabinet aan het neerhalen van de muren tussen beleid en uitvoering. Onderling delen van overheidsinformatie moet veel eenvoudiger worden zodat mensen sneller en beter worden geholpen en niet van het kastje naar de muur gestuurd worden.”
Laten dit precies de dingen zijn die wij in Groningen met de Agenda voor Herstel als noodzakelijk en randvoorwaardelijk hebben geformuleerd! In de kern van het bevingsgebied lopen professionals en bewoners nog elke dag vast in regels, protocollen, kaders, en systemen. En dan heb ik het niet over de forfaitaire schadevergoedingen aan de randen van het gebied. Die lopen soepel genoeg. Ik heb het over de grote problemen in het kern bevingsgebied. Inwoners die te maken hebben met versterking, met duurzaam- of daadwerkelijk- of maatwerkherstel, eindeloze onzekerheid, stress en als gevolg daarvan fysieke, mentale en/of financiële problemen.
Beleid en uitvoering dichter op elkaar. Onderling delen van informatie zodat we integrale oplossingen kunnen bieden en inwoners niet steeds opnieuw hetzelfde hoeven te vragen. Ik doe een dringend beroep aan het kabinet om hun ambities op dit vlak hier in de praktijk te gaan brengen. Alles ligt hier klaar: Het wachten is precies op déze interventies van het Rijk. Groningen werd niet genoemd maar dit gáát over Groningen. Juist hier kan het kabinet laten zien dat zij deze belofte gaat waar maken.
Het succes van Nij Begun wordt niet alleen bepaald door de toekomst die we bouwen, maar door het herstel dat inwoners vandaag ervaren.